bir hayat anatomisi..!

Aslında ne birkaç kelimede anlatırım size kendimi,nede bir kaç kelime anlatabilir beni size…

Ben kenar mahallenin,kenar çocuğu,yoklukla terbiye edilmiş,açlığa mahkum yiğit delikanlı.Ben bayram arifelerinde yokluğuma iki damla göz yaşı döken delikanlı.Ben sensizliği senle yaşayan büyük sevdaların savaşcısı.Ne gariptirki,hayatı yaşamak istedikce hayat yaşanmaz hale gelir.Mutluluk denen o kavramın peşinden koşarken ayağımız takılır,düşüverir yuvalanırız, kendimizi bildik bileli.Uçsuz,kuytu köşelerden hakırırız sevdamızı,kimse duymaz sesimizi,sadece bi efes birde azer anlar derdimizi,sarılan bir çifli sigarada unuturuz gençliğimizi… Verilen savaşlar boşunamıydı oysa,bizimde büyük adam olma hayallerimiz vardı.Bir tesbihin tanelerinde çektik sabırı,imamelerde gördük kahpe insanları,Kendimize söz verdik,yılmayacak,yıkılmayacaktık. Anlaşılan o ki sadece kendimizi kandırmışız.Kimse anlamadı bizi ,  kenar mahallemdeki kaldırımlardan başka,kimse dinlemedi derdimizi o yaşlı cınar mehmet amca gibi,hala radyoda babadan kalma ayrılık türküleri,hala ağzına kadar dolu kültablasından odama yayılan mistik koku ve hala aklımda sen…Kimileri gülüşlerimi aldı götürdü benden,kimleri ise umutlarımı çaldı karanlık gecede,bir polisin telsiz sesinde kaybettim zaman zaman kendimi saatlerin hiçbir önemi kalmadı artık  her an her dakika her saniye sensizlik benim için.Zaman sonbahar,hafiften buğulanmış odamın camından bakıyorum dışarı,rüzgar alıp götürüyor çınar ağacından dökülen yaprakları,tıpkı senin benim hayallerimi ve umutlarımı alıp götürdüğün gibi…Şimdi sensizliği yaşıyorum,senden kilometrelerce uzakta,seninle yatıp,seninle kalkıyorum.Ölmeden ölmüş bir ruhla,yaşam ile ölüm arasında gidip gelen bir beden taşıyorum.Ellerim ve sesim titremekte,korkuyorum konuşmaktan ve elimi uzatmaktan.En son senle konuşmuştum,gitme diyebilmiştim sadece ; gitme..!  Sense dinlememiştin beni ardına bile bakmadan,dağları,dünyaları yerinden oynatıp gitmiştin.Beni yıkılan umutlarım,kaybolan hayallerim ve intihara meilli düşüncelerime bırakıp  gitmiştin..!Şimdi aradan yıllar geçti,ben hala senin bildiğin o kenar mahalerin kenar çocuğu,ben hala serseri kaldırımların vazgecilmez yolcusu,ben hala senin bildiğin yokluğuna ağlayan yiğit delikanlı… Aradan uzun yıllar geçti ve çok şey değişti…! Bir tek ben ve sevgim değilmedi.Hala titrek sesim,soğuktan morarmış dudaklarımdan iki kelime altı hece.Seni,seviyorum !