ESKİÇARŞI Çocukları!

Bir pazar sabahı,sabahı diyorum.Çünkü sabahın 7′sinde atıyorum kendimi yataktan.Uyuyamıyorum,fikstür bizden yana diyorum kendi kendime,bu gün beylere bi koysak Şampiyonuz ulan diyorum.O heyacanla giyiyorum elbiselerimi,üzerine mor ile beyaz ESKİÇARŞI atkımı.Hızlı hızlı yaptım kahvaltımı,bir an önce deplase organizasyonu ile ilgilenmek gerek diye düşündüm.Sarıyer maçındaki küfürlerden falan gelen cezadan dolayı nede olsa kendi yağımızda kavrulacak,kendi imkanlarımızla yapacaktık deplasmanı.Dışarı çıkar çıkmaz fark ettim.Bardaktan boşalırcasına yağan yağmuru bi gram gözümü kapatmadım,yürüdüm ona ve istanbul uşağı ibne hakemlere inat…

Bügün dedim , ne olursa olsun o armanın peşindeki o ESKİÇARŞI çocukları olacak orada dedim.Ve Stadın orada toplanı verdik.Parasına kıyan,armasının ve sevdasının peşine düşebilen sadece 42 ESKİÇARŞI ÇOCUĞU herkez mutlu herkez umutlu idi.Ne yağan yağmura nede kelimeler edip orada olmayanları düşünüyorlardı.Birkez daha deplase yolunda olmanın , o armanın peşinden kilometrelerce yol yapmanın sevincindeydiler.Otobüs yanaştı , sadece 1 oto yapabilmiştik.Tamı tamına bi oto , çünkü zengin çocukları değildik.Hızlı kahvaltıların yağan yağmrunun inadına sevdasının peşine düşen ESKİÇARŞI çocuklarıydık.

Bilindik deplasman muhabbetlerinden farklı birşeyler vardı sanki.Herkezin suratındaki o gülümseme tarif bile edilemezdi.Edilen makaralar,söylenen bestelerle karışınca daha bi ahenk katıyordu otobüsün içine…Yine beylerbeyi stadı gözüktü,yine biz yolu şaşırdık.İçimden diyorum bi cenabetlik var bu stadda,böylede olmaz ki kardeşim.Sonra iniyoruz üçbeş kişi arabadan,yapacak yok iş başa düştü çünkü.Hemencecik yolu kesiyoruz başlıyor koskoca otobüs geri geri gelmeye.Trafiği yönlendiriyoruz resmen bir kilometre o arabayı otabanda gerigeri getiriyoruz.Ve diyoruzki içimizden ulan be harbiden GEBZESPOR sevgisi engel tanımıyor.Tekrardan hucum ediyoruz otobüslere,yağmur hala yağıyor ama düşünen kim.Stadda yerimizi aldığımız an sanki şimşek çakıyor gökyüzünde mor beyaz maç başlıyor başlaması ile bi goool sesi duyuyoruz.Biz attık ulan attık diyoruz,inanamıyoruz , derken güzel oynayan takımımız ikinci golü buluyor.Biz artık o tribünde oleeey oley oley oleyyyy Şampiyon GEBZE nağmeleri ile inlemeye başlıyoruz.Yağmur bize inat dahada hızlanıyor,ama biz kaçmıyoruz.Yağmura inat ,soğuktan morarmış dudaklarımızdan Sevdamızı haykırıyoruz usulça rüzgara karşı.İkinci yarıda aynı güzellikte oyun oynuyoruz.85′i dakikaya kadar.. Ve yine istanbulun uşaklığını yapan hakemler çıkıyor piyasaya ve 85′den sonra 2 kırmızı 3 gol yiyoruz.Maç 3-2 bitmek üzere ESKİÇARŞI ÇOCUKLARI bütün gücleri ile küfür ediyorlar hakeme,ağlamamak için kendimi zor tutuyorum.Diyorum Allahım hak ettikmi biz bunları,kilometrelerce yol , bu hava  ve o kadar şerefsize inat buralarda , armanın , sevdanın peşinden koşmuşken,biz bunları hak ediyormuyduk.

O otobüse geri biniyoruz binmesine ama,herkez sırılsıklam…Radyoda çalan güllü çok güzelde diyiveriyor.Ve herkez  o şarkının içinde kaybediyor.Şimdi evdeyim,karnım tok.hem artık üşümüyorumda .Ama maçtan akılda kalan birşey uzun süre silinmeyecek zihinlerden.İbne hakem , orospu çocuğu fedarasyon.